Saúde e enfermidade mútanse unha á outra no limite da racionalidade, no limite do romanticismo, para amosarnos que a vida é un complexo conxunto de facultades onde o afecto e o amor, a soidade e a empatía... xogan as mesmas cartas. Nietzsche tan só bebeu das súas fontes, tan só bebeu da vida mesma, e a natureza, e por iso o pensar recobrou ao mesmo tempo que consumiu, a súa propia vida.